Ka biseda që nuk harrohen. Kjo ishte një prej tyre.
Këtë tetor, në Italoptik Kala, hapëm dyert jo për të treguar syze, por për të dëgjuar. U ulëm bashkë me dhjetë gra. Disa prej tyre kanë kaluar vetë nëpër sëmundjen e kancerit. Të tjerat e kanë jetuar atë përmes një nëne, një motre, një bashkëshorti apo një njeriu të dashur, disa prej të cilëve nuk janë më mes nesh.
Folëm hapur dhe me zemër. Si të ndryshon jeta kur dëgjon diagnozën. Si ndryshon ajo e familjes, e fëmijëve, e atyre që të qëndrojnë pranë. Frika, lodhja, heshtja, por edhe forca që nuk e dinim se e kishim. Pati lot, pati edhe buzëqeshje. Mbi të gjitha, pati shumë mirëkuptim.
Pranë nesh ishin një mjeke dhe një psikologe. Mjekja na foli për rëndësinë e kontrollit të hershëm dhe për kujdesin që secila prej nesh duhet t’i kushtojë vetes. Psikologia na ndihmoi të flasim për atë që shpesh mbahet brenda: si të përballemi me dhimbjen, si të kërkojmë ndihmë dhe si të jemi pranë njëra-tjetrës pa e ndjerë veten të vetme.
Mesazhi që morëm me vete ishte i thjeshtë: si gra, kemi nevojë për njëra-tjetrën. Një fjalë e mirë, një telefonatë, një dorë mbi sup mund të bëjnë më shumë nga sa mendojmë.
Për ne në Italoptik, ky takim ishte shumë emocionues. Prej 30 vitesh kujdesemi për sytë e klientëve tanë, por e besojmë fort se puna jonë nuk mbaron te dyqani. Detyra jonë është t’i shërbejmë edhe komunitetit ku jetojmë, njerëzve që na kanë besuar ndër vite.
Faleminderit çdo gruaje që erdhi, që foli dhe që na besoi historinë e saj. Faleminderit mjekes dhe psikologes për kohën dhe zemrën. Ju mbajmë me vete.
Në tetor dhe gjatë gjithë vitit: kujdesuni për veten, bëni kontrollet në kohë dhe mos hezitoni të kërkoni mbështetje. Nuk jeni vetëm.
Me dashuri,
Romina Lula dhe ekipi i Italoptik
